Poul Michelsen eftir heilabløðing: Lívið hevur fingið nýggjar dimensjónir og virðini eru endurskoðað

Poul Michelsen eftir heilabløðing: Lívið hevur fingið nýggjar dimensjónir og virðini eru endurskoðað

Tað var stórur hvøkkur fyri kenda vinnulívsmannin og politikkarin Poul Michelsen og familju hansara tíðliga í heyst, tá hann varð raktur av heilabløðing á ferð har suðuri í Spania. – Lívið hevur fingið nýggjar dimensjónir, tí virðini eru endurskoðað, sigur 75 ár gamli havnarmaðurin, ið er orðblindur og gjøgnum lívið hevur stríðst við kensluna av skeiklaðum sjálvsvirði og tørvin – forbannilsið – at prógva sítt virði

- Í øllum meldrinum er tankin komin til mín, hvussu væl eg eri sloppin frá hendingini. Eg havi so ómetaliga nógv at vera takksamur fyri. Lívið hevur fingið nýggjar dimensjónir, tí eg havi brúkt nógva tíð og orku upp á at endurhugsa meg sjálvan og virðini, og hvat veruliga hevur týdning í lívinum (Myndir: Leit/Finnur Justinussen)

2020-03-09 10:18 Author image
Jákup Bogi Joensen

Hann steðgar á og letur tøgnina valda. Vátu eygnakrókarnir avdúka sinnisstøðuna. Hann fær ikki hildið aftur. Trýstið er ov stórt. Hann gevur eftir og stríðist ikki longur móti fíggindanum, ið hann hevur tikið brókatøk við gjøgnum lívið: Vananum at manna seg upp og krógva burtur sárbæri. Hann er rørdur. Kenslurnar fáa frítt at fara. Løtan er sterk og kensluborin.

Í nøkur sekund valdar tøgnin. Spakuliga tekur hann aðra hondina upp fyri andlitið og turkar eymliga tárini burtur. Hann summar seg. Røddin er rakt og er veikari enn løtu frammanundan. Stillisliga teskar hann fram fyri seg.

– Í øllum meldrinum er tankin komin til mín, hvussu væl eg eri sloppin frá hendingini. Eg havi so ómetaliga nógv at vera takksamur fyri. Lívið hevur fingið nýggjar dimensjónir, tí eg havi brúkt nógva tíð og orku upp á at endurhugsa meg sjálvan og virðini, og hvat veruliga hevur týdning í lívinum, sigur hann.

Hvøkkurin var stórur tíðliga í heyst. Tað er einki at siga til, tí um illa vildi til, kundi lagnan hjá kenda vinnulívsmanninum og politikkaranum Poul Michelsen (75) lættliga verið verri.

Á ferð í Spania síðst í september fekk hann eina heilabløðing og lá á sjúkrahúsi í fimm vikur, áðrenn hann slapp heimaftur til Føroyar.

[object Object]
- Eg hevði tað fínt á sjúkrahúsinum í Spania, men eg var ógvuliga ótolin og longdist eftir at sleppa heim til Føroyar. Eg haldi ikki, at eg skilti álvaran í støðuni, sum konan og børnini royndu at greiða mær frá (Mynd: Leit/Finnur Justinussen)

Rakti sum snarljós
Alt var annars, sum tað átti at vera hjá Poul tíðliga í heyst, tá vinmenninir, gomlu liðfelagarnir í HB frá 70-árunum, ið hava skipað seg í gongufelag og hvønn leygarmorgun hava fingið sær til vana at spáka langar túrar, gjørdu av, at farast skuldi í heitari lond at ferðast har suðuri í Evropa.

At ferðast uttanlands er táttur, sum vinmenninir og gomlu liðfelagarnir hava fyri. Teir hava áður vitjað í New York, í London og í París. Hesaferð varð avrátt at fara við ferðalagi úr Føroyum til Spania. Farast skuldi úr Føroyum hósdagin 26. september. Sjálvur mátti Poul útseta fráferðina, tí dagin eftir, fríggjadagin 27. september, varð fyritøkan PM-heilsøla, sum Poul sjálvur stovnaði í 1974 og hevur stjórnað líka síðani (við undantaki av tíðarskeiðum í farloyvi), heiðrað sum ársins virki á Vinnudegnum, sum Føroya Arbeiðsgevarafelag skipaði fyri í Norðurlandahúsinum. Sjálvur helt Poul takkarrøðu við borðhaldið á Hotel Føroyum um kvøldið. Hann var væl fyri og kendi einki óvanligt á sær. Hann gleddi seg at fara av landinum dagin eftir, og seint um kvøldið sunnudagin hin 29. september var hann umsíðir á gistingarhúsinum í Spania, har hinir í ferðalagnum bíðaðu. 

Mánadagurin gekk sum smurt, men týsdagin 1. oktober á middegi var tað, at óhappið rakti sum eitt snarljós.

Vinmenninir ætlaðu sær henda dagin út at reika og njóta sponsku sólina, men sjálvur kendi Poul tørv á at taka sær av løttum og valdi at vera eftir á gistingarhúsinum. Honum tørvaði hvíld. Út á fyrrapartin kom hann í prát við aðrar føroyingar í ferðalagnum, sum búðu á sama gistingarhúsi, og á middegi var hann aftur á kamarinum. Einsamallur.

Hann hevði júst sett seg væl til rættis á svalanum at njóta friðin og sólina, tá ið hann brádliga fekk eina undarliga kenslu. Hann kendi seg ússaligan og illa fyri.

Bumm. Brádliga fór alt í svart. Og Poul veit ikki til sín aftur fyrr enn seint á kvøldi.

Hvat er hent og farið fram í tíðarbilinum millum klokkan tólv á middegi til klokkan tíggju um kvøldið, veit hann ikki og hevur onga hóming av heldur.

Tá ið hann raknar við aftur á kvøldi, gerst hann varugur við nógva og ringa pínu í øðrum arminum. Hann fekk illa gingið og flutt seg úr stað, men hevði onkursvegna pakkað viðførið av nýggjum. Hví veit hann ikki.

Tá ið vinmenninir um kvøldið komu aftur á gistingarhúsið, eftir at hava verið í veitslu í býnum, varnaðust teir beinanvegin, at tað ruggaði ikki rætt og funnu Poul liggjandi á gólvinum. Boð vórðu alt fyri eitt send eftir sjúkrabili, og Poul varð í skundi fluttur á sjúkrahús, har læknarnir staðfestu, at talan var um heilabløðing. Tveir dagar seinni varð Poul skurðviðgjørdur í heilanum og fluttur á sersjúkrahús.


– Eg hevði tað fínt á sjúkrahúsinum í Spania, men eg var ógvuliga ótolin og longdist eftir at sleppa heim til Føroyar. Eg haldi ikki, at eg skilti álvaran í støðuni, sum konan og børnini royndu at greiða mær frá, sigur Poul.Familjan heima í Føroyum fekk beinanvegin boð um álvarsligu hendingina. Tey gjørdu av at fara til Spania at vera um mannin og pápan. Konan Sólrún var um Poul allatíðina, og børnini skiftust um at vera til staðar og veita hjálp og stuðul.

Tíðina á sjúkrahúsinum fekk hann at ganga við at venja grundleggjandi førleikar upppaftur. Hann kýtti seg av øllum alvi at menna evnini at minnast, tí minnið var hart rakt. At hjálpa sær við hesum hevði hann pappír og penn, so hann allatíðina fekk skriva niður á pappírið, so hvørt hann kom í tankar um okkurt, ið hann átti at minnast.

Eftir fimm vikur á sjúkrahúsi í Spania, slapp Poul umsíðir heim aftur til Føroyar. Hann varð fluttur á Landssjúkrahúsið at vera í eina viku, áðrenn hann varð endaliga útskrivaður.

Sjálvur er Poul ógvuliga ovfarin av flógvu umsorganini, ið víst hevur verið honum eftir tilburðin í Spania.

– Tað eru so ómetaliga nógv fólk, ið hava vitjað, ringt og skrivað til mín eftir hendingina. Hetta eru fólk og heit hjørtu, ið hava víst stóra umsorgan og havt ampa av, at eg havi verið sjúkur og hart raktur. Stuðulin hevur verið ógvuliga rørandi og hevur prógvað, hvussu nógv eg havi at vera takksamur fyri. Tey eru nógv, ið eg heilt víst eigi at gáa meira eftir og vísa størri ans í framtíðini, sigur Poul.

Minnið er meira svikaligt enn tað áður hevur verið. Tað kann stundum vera ein avbjóðing í dagliga samskiftinum við onnur, tí mær tørvar longri tíð til at finna orð og týdningar

Meint raktur
Tað er álvarsligur tilburður at fáa heilabløðing. Hann, ið raktur verður, kann gerast lamin. Tað hendi til alla lukku ikki hjá Poul. Men tilburðurin hevur kortini rakt so mikið meint, at fleiri grundleggjandi førleikar eru skerdir og mugu venjast upp av nýggjum.

– Minnið er meira svikaligt enn tað áður hevur verið. Tað kann stundum vera ein avbjóðing í dagliga samskiftinum við onnur, tí mær tørvar longri tíð til at finna orð og týdningar, sigur Poul.

Hann hevur stundum trupult við at minnast nøvn og ávísar støður og hendingar, men tað gongur spakuliga rætta vegin. Hvønn dag eru framstig at hóma.

Heilabløðingin hevur eisini havt aðrar avleiðingar við sær í gerandisdegnum. Poul sleppur til dømis ikki at koyra í bili longur. Tað harmast hann um, men hann fegnast hinvegin um aðrar ágóðar ístaðin.

– Eg eri farin at spáka nógv og eri lætnaður munandi. Tað er gott fyri heilsustøðuna, sigur hann.

Poul hevur altíð borið orð fyri at vera ógvuliga arbeiðssamur. Tilburðurin í heyst hevur tó havt við sær, at hann hevur kent seg noyddan at seta ferðina niður og slaka nakað.

Hann er í løtuni í farloyvi úr starvi sínum í løgtinginum, har hann eigur annan tingsessin, sum Framsókn vann á løgtingsvalinum 31. august. Í løtuni røkir Ruth Vang, varakvinna, sessin, meðan Poul er burturstaddur. Sjálvur sigur Poul, at hann upprunaliga hevði ætlað sær í farloyvi úr tinginum fram til nýggjárs. Í so máta er einki broytt, men hann hevði vónað, at umstøðurnar vóru øðrvísi.  

Eftir løgtingsvalið í august, tá táverandi samgonga fall og Poul ikki longur var landsstýrismaður, fór hann aftur í starvið sum forstjóri fyri PM-heilsøluna. Har er hann framvegis og er á skrivstovuni einar fýra tímar dagliga.

Størsta avleiðingin, ið heilabløðingin hevur havt við sær, sigur Poul, er, at førleikin at lesa og fata tekst á prenti er skerdur munandi. At lesa hevur altíð verið stór avbjóðing hjá Poul, tí hann er orðblindur og hevur altíð havt trupult við at seta tekst saman í eina heild, sum skil er í.

– Tað kemur fyri, at eg lesi orð og bókstavir púra skeivt. Eg kann til dømis lesa eitt P, har tað stendur D og øvugt. Tað kann broyta orðini og gera, at einki høpi er í setninginum, sum tí onga meining gevur í hinum endanum. Tá veit eg, at okkurt er galið, og so má eg royna av nýggjum fyri at vita, um eg kann finna røttu loysnina og meiningina í tekstinum, sigur Poul.

Hann ásannar og leggur dent á, at bløðingin í heilanum hevur ikki bøtt um lesiførleikarnar. Tvørturímóti er avbjóðingin vorðin størri, tí tað er uppaftur truplari at lesa og fata prentaðan tekst eftit hendingina.

Tað er hetta, ið hann fær góða hjálp og stuðul til. Hvørja viku er hann til venjing hjá tali- og lesivegleiðaranum Ólavi Højgaard, ið leggur honum lag á. Har terpa og venja teir upp aftur av nýggjum førleikarnar at lesa bókstavir og setningar, ið skapa heildina, ið er so umráðandi fyri alt samskifti.

Heima venur Poul eisini dúgliga uppaftur evnini at lesa. Konan Sólrún er honum hollur stuðul, sigur hann. Hvønn morgun byrja tey dagin við at venja og lesa saman, áðrenn Poul um tíggju-tíðina fyrrapartin leggur leiðina niðan á Hoyvíksvegin, har PM-heilasølan hevur sítt sæti.
[object Object]
- Mín størsti trupulleiki var, at eg var orðblindur. Tað visti bara eingin av. Tað var ikki nakað, sum tosað varð hart um. Tað hevur tað ongantíð verið. Í barnaskúlanum í 1950-árunum minnist eg, at eg varð hildin at vera býttur, dølskur og dovin. Ein letingi (Mynd: Leit/Finnur Justinussen)

Lærdi at snúgva sær
– Tað hevur altíð verið stór mótbrekka hjá mær at lesa, sigur Poul.

Hann hevur frá barnsbeini verið orðblindur, og hetta hevur havt stórar avbjóðingar og avleiðingar við sær gjøgnum alt lívið, sigur hann.

Hann hevur tó dugað væl at krógva sárbærið. Hann hevur dugað kynstrið snúgva sær og hevur staðið seg óvanliga væl í øllum lutum. Uppskriftin er vilji og treiskni, sigur hann.

Kendur er hann sum vinnulívsmaður við góðum úrslitum. Hann er sera errin av, at PM-heilsøla ongantíð hevur havt reyð tøl á botnlinjuni. Ongantíð.

Hann er eisini kendur sum virkisfúsur politikkari á ovastu rók. Hann hevur verið bæði ting- og landsstýrismaður. Hann var eisini borgarstjóri í Havn árini frá 1981 til 1992. Hann umboðaði í mong ár Fólkaflokkin, men tók seg burtur úr flokkinum í 2011 og stovnaði Framsókn eftir áheitan frá øðrum. Ósemjurnar um politikkin vóru ov stórar.

Poul hevði ikki væntað sær møguleikan at gerast borgarstjóri fyrst í áttatiárunum, sigur hann. Men tá ið allir flokkar at enda peikaðu á seg sum samráðingarleiðara í eini roynd at skipa býráðssamgongu eftir valið á heysti í 1980, var tað, at veruleikin rakti. Tað rann sær kalt niður eftir bakinum, sigur hann.

– Mín størsti trupulleiki var, at eg var orðblindur. Tað visti bara eingin av. Tað var ikki nakað, sum tosað varð hart um. Tað hevur tað ongantíð verið. Í barnaskúlanum í 1950-árunum minnist eg, at eg varð hildin at vera býttur, dølskur og dovin. Ein letingi. Men veruleikin var, at eg stríddist við orðblindni. Tað gáaði bara eingin eftir, og eingin hjálp var at heinta. Tað gav at bíta, tá ið eg stóð til at gerast borgarstjóri nógv ár seinni. Tá ráðførdi eg meg við konuna Sólrún, tí eg var ikki heilt vísur í, at eg fór at megna uppgávuna uttan so, at loyndarmálið, ið eg bar inni við meg sjálvan, varð avdúkað. Sólrún helt, at eg átti at taka av møguleikanum, tí restini skuldu vit nokk finna loysnir á, sigur Poul.

Og loysnir vórðu eisini funnar, um enn tær kravdu blóð, sveitta og tár. Poul kempaði og bardist sum úlvur. Hann lærdi seg kynstrini so líðandi. Hvønn morgun klokkan seks fór hann til arbeiðis á borgarstjóraskrivstovuni á Vaglinum. Morguntímarnar í einsemi brúkti hann upp á fyrireiking. Hann terpaði uppgávurnar og lærdi seg mannagongdir, uppgávur og skráir so væl, at hann dugdi tær uttanat. Hann lærdi seg kynstrið at lurta og taka upplýsingar til sín. Hann fekk góð ráð og góða vegleiðing frá embætisfólkunum í fyrisitingini, ið dugdu at lýsa málini til fulnar, so hann fekk eitt nøktandi innlit í øll viðkomandi mál. Á tann hátt varð frástøða hildin til trupulleikan við orðblindni, sum varð dult sum mansmorð. Eingin varnaðist heldur nakað á býráðsfundum í Havn, tí Poul var altíð ógvuliga væl fyrireikaður. Hann lurtaði og tók við læru.

– Tað bar til, tí sum borgarstjóri fekk eg eina øgiliga innari vitan við at vera til staðar á Vaglinum. Við tíðini dugdi eg at meta um vitanina, hvussu hon skuldi handfarast og brúkast, og eingin varnaðist, at eg var orðblindur. Onkursvegna kunnu vit siga, at eg dugdi at snúgva mær og “snýta systemið”, sigur Poul við einum skálkabrosi.

Vildi prógva sítt virði
At vera orðblindur hevur í ógvuliga stóran mun merkt lívið og tilveruna hjá Poul Michelsen. Hóast hann hevur staðið seg avbera væl og hevur megnað at komið sær fram, eru tað ikki einans góðar kenslur og góð minni, ið knýta seg at barndóminum og uppvøkstrinum við orðblindni sum fylgisveini.

Í skúlanum gekk illa í hond at læra at lesa og skriva, og heima dugdu foreldrini ikki rættiliga at skilja, at ungi drongurin ikki vísti somu góðu evni til skúlaskap sum tey trý eldru systkini.

Eg havi mangan sagt, at tørvurin á at prógva meg sjálvan hevur verið eitt forbannilsi gjøgnum lívið

Poul fann sær aðrar vegir. Hann vildi prógva fyri umheiminum og sær sjálvum, at hann var góður nokk og dugdi til nakað. Gleðina fann hann í ítróttinum. Hann byrjaði at spæla borðtennis og vann fleiri føroyameistaraheiti. Seinni fekk hann alskin til badminton og fótbólt. Eisini har var hann bestur og vann fleiri meistaraheiti. Tilsamans hevur Poul vunnið fleiri enn 50 meistaraheiti í teimum ymsu ítróttagreinunum.

Men meistaraheitini hava havt sín prís og sínar avleiðingar, sigur hann. Gullmedaljan hevur eina baksíðu.

– Eg havi mangan sagt, at tørvurin á at prógva meg sjálvan hevur verið eitt forbannilsi gjøgnum lívið. Tað hevur tað verið, tí talan hevur ikki einans verið um at prógva førleikar, men eisini ein roynd at vinna eina grundleggjandi og góða sjálvskenslu og prógva fyri mær sjálvum, at eg eri góður nokk, sum eg eri, sigur Poul.

Hann steðgar aftur á. Hugsar djúpt um sjálvsvirðið. Huglagið er dapurt. Tað er tað eina løtu, men brádliga hómast aftur eyðkendi glottin í eyganum. Viljin og treisknið, sum hava borið Poul fram á leið gjøgnum lívið. Hann noktar at boyggja seg og geva skarvin yvir. Hann heldur á at stríðast.

– Tað er ítróttinum fyri at takka, at eg havi fingið so mikið av virðing fyri mær sjálvum. Ítrótturin hevur lært meg at stríðast, tí har ræður um at vinna og vera best. Ert tú ikki góður nokk og vinnur, mást tú upp aftur á hestin og gera tað betri næstu ferð til tess at prógva títt virði. Eg giti, at tað er haðani, at kappingarhugurin stavar, sigur Poul og førkar prátið víðari.

Hann vísir á, at kappingarhugurin, viljin og treiskni eru avgerandi eginleikar í vinnulívi eins og í politikki. Í so máta er talan um góðan førning, heldur Poul, sum tó fegin vildi verið keðiligu upplivingarnar í barndóminum og uppvøkstrinum, ið hava sett síni spor, fyriuttan.

[object Object]

Eg eri sannførdur um, at hevur Havnin tað gott, so hava allar Føroyar tað gott. Havnin er drívmegin, lokomotivið, í landinum. Gongst tað væl í Havn, so smittar tað av til onnur øki í landinum. Tað eri eg púra sannførdur um (Mynd: Leit/Finnur Justinussen)

Býarmynd og heiðurslimur
Poul Michelsen er kend býarmynd í høvuðsstaðnum. Hann er havnarmaður við stóra H. Heiðurslimur er hann í Havnar Bóltfelag, HB. Ein heiður, ið hann er sera fegin og errin um. Men eisini eyðmjúkur. Hann avdúkar í hesum sambandi sannleikan um limaskapin millum fremstu oddvitarnar í felagnum.

– Sannleikin er, at eg takkaði nei til at gerast heiðurslimur. Eg helt ikki, at eg hevði uppiborið heiðurin. Eg dugdi ikki at síggja meg millum hinar, ið hava fingið heiðurin. Eg helt, at tað mundu vera onnur enn eg, ið betur høvdu uppiborið slíkan heiður. Men nevndin tvíhelt um, at eg skuldi heiðrast fyri mín lut og mítt íkast til felagið, sigur Poul.

Hann hyggur niður. Og hann meinar tað. Heldur seg ikki hava uppiborið heiðurin. Og vildi fegin latið øðrum plássið, sigur hann.

Soleiðis hevur hann tað eisini við tí politiska. Hóast hann er stovnari og oddamaður í Framsókn, heldur hann, at tíðin skjótt er búgvin til, at onnur og yngri fólk taka við eftir seg. Hann fegnast tí um, at yngri kreftir standa seg væl í flokkinum.

Tað hevur annars mangan verið skotið Framsókn í skógvarnar, at flokkurin er ein havnarflokkur burturav. Poul ásannar, at tað er nakað um prátið. Miðstaðarøkið, serliga Havnin sum høvuðsstaður, er hjartablóð hjá Poul Michelsen.

– Eg eri sentralist. Og eg eri sannførdur um, at hevur Havnin tað gott, so hava allar Føroyar tað gott. Havnin er drívmegin, lokomotivið, í landinum. Gongst tað væl í Havn, so smittar tað av til onnur øki í landinum. Tað eri eg púra sannførdur um, sigur Poul.

Hóast hann er í farloyvi úr løgtinginum, fylgir hann gjølla og væl við samfelagsligu gongdini og førda politikkinum og hartar sitandi samgongu fyri kósina, ið hann skírir kaotiska.

– Øll vita, at eg eri grundleggjandi ósamdur við førda politikkinum hjá samgonguni. Tað er einki nýtt. Eg havi bara so ilt við at skilja, at sjálvt borgarligir flokkar ikki duga sær hógv og halda seg til vísdómin úr halgubók. Øll vita, at eftir sjey góð ár koma sjey vánalig og rak ár. Tí ræður um í góðum tíðum at leggja upp fyri verri tíðum, tí búskaparliga rákið fer einaferð at venda. Tað vita vit. Men tað sær ikki út til at rína við hjá sitandi samgongu, sigur Poul.

Hann vísir í hesum sambandi á, at tað var eitt tilvitað val hjá Framsókn, at flokkurin upp undir løgtingsvalið í august ikki lovaði veljaranum gull og grønar skógir. Framsókn fór til val við slagorðunum “Haldføri – fyrst og fremst”. Trygdin varð sett í hásæti, sigur Poul.

– Tað er alt annað enn sexut upp undir val at bera slíkan boðskap. Men vit í Framsókn mettu, at tað er neyðugt at hála í bremsuna nú og ávara um gongdina. Føroyar hava í míni tíð upplivað tvær stórar og umfatandi kreppur, ið hava kostað samfelagnum ómetaliga dýrt. Vit mugu læra av royndum, og tað verður ikki við mær sum stuðli, at samfelagið fer triðju ferð út av eggini, sigur hann.  

Munur á avbjóðingum
Tað hvørki sæst ella hoyrist henda dagin, at Poul í heyst var fyri ógvusligum tilburði við heilabløðing. Hann stendur seg væl í samrøðuni. Minnist og dugir væl at greiða frá og argumentera fyri sínum sjónarmiðum.

– Tey siga heima og á arbeiðsplássinum, at tað gongur framá. Sjálvur haldi eg, at tað gongur alt ov seint framá. Eg eri ikki heilt nøgdur enn, langt frá tí, sigur Poul og ásannar enn einaferð bráa lyndið.

Hann fegnast stórliga um ovurstóra stuðulin og hjálpina, ið veitt hevur verið honum eftir hendingina í Spania.

Hvøkkurin var stórur. Poul fegnast í dag um lívið og tilveruna, hóast tað hava verið stórar avbjóðingar á vegnum. Men munur er á avbjóðingum, leggur hann aftrat. Heilabløðingin hevur kravt sín mann.

– Tað hevur verið lættari at fjala út yvir og krógva orðblindni burtur, tí eg kundi læra meg tingini aðrar vegir og uttanat. Tað kann eg ikki nú. Tað kemur framvegis fyri, at eg ikki minnist, hvat tað var, ið eg skuldi minnast. Í so máta er heilabløðingin steinur oman á byrðu. Men eg havi tað gott nú og gleðist hvønn dag um framstigini og alla ta hjálp, ið veitt er mær og mínum nærmastu, sigur Poul Michelsen.

[object Object]
(Mynd: Leit/Finnur Justinussen)

FAKTA:

Navn: Poul Johan Sundberg Michelsen
Føðingardagur: 22.07.1944
Útbúgving: Real, Handilsskúli og víðkað bókhald
Starv: Forstjóri í PM-Heilsølu, tingmaður fyri Framsókn (í farloyvi)
Maki: Giftur Sólrún Michelsen
Børn: Jóan Petur, Elin og Poula

Meira langlesnaður